Torsdag 31.oktober

Dag 54, etappe 50

32037 steg, 22,4 km

Regnet har styrta ned over sør- og aust-Spania, katastrofale tilstandar m.a i Valencia, og det er ikkje til å fatte. 

Og – bank i bordet – her går vi i regnfulle Galicia og har fint ver. 

Ikkje til å tru. Og eg kryssar fingrane for at eg kjem meg fram før evt  regnet kjem. 

Nydeleg vandrevêr i dag. Litt kaldt i starten, men enda opp med å gå i T-skjorte. 

Vakker morgon:

Kvar dag er så ulik den forrige, som regel. I dag har eg gått gjennom jordbruksland, i motsetnad til i går. 

Med alt det medfører av diverse odørar. Silolukt, kyradrit, fjøs…….  

Har gått gjennom ein del gjørme, verste tilfella så langt desse 8 vekene. Det var på hengande håret at eg kom meg forbi utan å dette uti. 

Fleire dagar sidan det regna, så lurer på korleis det hadde vore viss regn🤔😩 Her tok eg ingen bilete. Hadde meir enn nok med å halde meg på beina😩

Mykje kyra- skit nedi, så måtte vaske av skoa ved første bekk eg kom til. 

Eg har også gått gjennom ein del skog i dag, furu og eik, for det meste, men også bjørk, og – sjølvsagt – kastanjetre. Nokre stadar ligg kastanjenøttene/kapslane som eit piggete teppe på stien. 

Vi passerte ei bru frå middelalderen ved Ponte, ca 10 km frå Lalin. Brua er frå 1100-talet, og blei restaurert nyleg, med t.d å legge stein på vegen over brua, i staden for asfalt.

Kom fram til Lalin i halv 1-tida. 

Lalín er sentrum/midtpunktet I Galicia. På kyrkjeplassen er dette markert.

Bronseskulpturen av grisen, av Manolo Rial, er ein velfortent hyllest til den viktigaste bidragsytaren til spansk gastronomi.

Hadde reservert rom på herberget, og gjekk til Daniel i nabohuset, for å få stempel. Vertinna på herberget i Ponferrada sa nemleg til oss, at vi måtte gå til Daniel og få eit spesielt stempel i pilgrimspasset. Då eg kom, visste han at eg var frå Norge. Dei hadde kommunisert, han og ho i Ponferrada.

Utruleg fascinerande å sjå på han når han jobba med stempelet.

Og slik blei det sjåande ut. Ein skatt eg vil ta vare på:

Han visste alt om Caminoen, og gav meg gode råd for dei siste tre etappane. 

Ei kjekk oppleving. 

Pizza til middag på A Casa do Goto, Pizzería, saman med Isabella og ei spansk jente, Villar Lopez, journalist. Beste pizza eg har smakt på lenge. 

No skal eg ut og sjå meg rundt. 

I morgon går eg til A Bandeira, ca 22 km. 

Tenk at eg snart er framme….🙏🏻

Fleire glimt frå dagen:

Monument reist i 1993, for å ære den lokale helten, Joaquín Loriga, yrkespilot, under Rif- krigen 1922-26.

Onsdag 30.oktober

Dag 53, etappe 49

36704 steg, 26 km. 

4 etappar att. 

Uverkeleg eigentleg, at eg snart er i Santiago. Men jammen er det godt også, spesielt etter at venstre leggen har begynt å murre. Men det har gått fint i to etappar no, så då får eg tru det går bra heile vegen fram. 

Dagens etappe blir rekna som hard. Vi går opp på fjellet Monte Faro, på 1100 moh, frå 500. 

Der finst mulegheiter for å gå rundt, men eg ønska å få med med utsikta der oppifrå. 

Eg synst det har vore ein fin vandretur, i strålande fint ver, og fin temp. Ingen skodde som dei to føregåande dagane, men litt kjøleg vind. 

Fint underlag, grusveg. 

Taverna de Peto i Penasillás var einaste høvet for ein kopp kaffi undervegs. Den nytta eg sjølvsagt. Her var også delingspunktet for dei som ville gå rundt fjellet. 

Turen oppover og utsikta frå vegen var verdt turen! 

Herleg å gå der åleine i fred og ro, og nyte stillheita. 

På turen nedatt var eg i selskap med mange vindmøller. 

Ikkje lenger så stille då, ein jamn dur når ein var i nærleiken. 

Men eg registrerer at det er lite sår i naturen her etter møllene. Men no er desse sikkert berre halvparten så høge som dei dei bygger heime?🤔 

Møtte Isabella på veg nedatt. 

Vi åt middag på ein bar ca 1 km frå Rodeiro. 

Der blei vi klar over katastrofa som har ramma spesielt Valencia og Albacete i dag. Store nedbørsmengder har ført til mange døde, i skrivande stund er talet komt opp i 95. Eg starta Caminoen i Valencia, og Albacete var ein av stoppestadane undervegs. Kjempetrist å sjå.

I morgon er det Lalin, 21,9 km. Det er ein større by. 

Bra vermeldingar, men Yr meiner det kanskje kan komme litt regn. 

Fleire glimt:

Tysdag 29.oktober

Dag 52, etappe 48

Ca 15 km. 

Kom til Chantada ganske tidleg, i 11-tida. 

Kort vandring også i dag. Det var fornuftig for beina, spesielt venstre foten/leggen. Men det gjekk fint, hadde på tape, det funkar fint. 

Tåke i starten. Men fine meldingar.

104 km att, fordelt på 5 etappar. Tre av desse er dei siste på Camino Invierno, dei to siste er på Via de la Plata. 

Det skal bli godt å komme fram, eg må vere ærleg å seie det. 

Dagens vandring har vore veldig fin. 

Heldigvis forsvann tåka tidleg, så eg fekk nyte utsikta. Nedstigning til Belesar, som ligg på ca 200 moh, og så rett oppatt. 

Eg likar desse høgdevariasjonane, og er vel litt av grunnen til at denne Vinter-Caminoen er rekna som svært vakker. 

For oss vestlendingar som har vakse opp med fjell, er desse høgdevariantane  for ingenting å rekne. Det er eit faktum😊 

På veg ned til Belesar, hadde eg flott utsyn over elva Miño, som vi såg frå utsiktspunktet i går kveld. 

Fascinerande å sjå, på nært hald, drueplantasjane som låg i terrassar i dei bratte bakkane. 

Ribeiro Sacra – vinen blir resultatet. 

Gamle steinlagde stiar gjennom skog på ein del av etappen, men også ein del asfalt. Men heldigvis på veg med liten trafikk. 

Nydeleg haustvêr også i dag, sol litt utpå dagen, men kjøleg. 

Vi har vore bra heldige med veret. Ikkje mykje regn, for ein flaks! 

Såg den første “hórreo” i dag, desse typiske små husa der dei oppbevarer korn. Slik som dei norske stabbura, med føter å “stå på” – med avstand til golvet, for å hindre rotter å komme til. 

Eg kjem nok til å vise fleire døme på desse dei neste dagane.

Hyggeleg middag ute med nye brasilianske vener, Valesca og Guillermo, og rusletur på turstien langs elva Asma. 

Vi bur på eit flott Albergue/ hostal, Dpaso hostel. Det er moderne, og her er alt ein treng.

I morgon går etappen til Rodeiro, omlag 25,4 km. 

Fleire bilete:

Måndag 28.oktober

Dag 52, etappe 47

15 km

Frukost kl 7.30, som vertskapet serverte, m.a med det typiske syltetøyet her, membrillo, som er laga av kveke. 

Kald, fin morgon, og masse tåke. 

Tok ei god stund å komne seg ut av byen. 

Nydeleg vandring i dag, når vi berre kom oss ut av byen, og over på turveg. 

Vakkert terreng, skog og ope landskap omeitanna, og ein god del stigning, frå 200 moh til 600.

Det tykkjer dei jo er mykje her nede…🫢🤔 

Skodda letta først i 11-tida, så “mista” ein del utsikt undervegs.

Eg møtte på dei to spanjolane, Pepe og José María undervegs, dei hadde gått litt i førevegen, skulle gå 30 km.

Eg gjekk vidare i lag med dei til Torre Vilariño, der dei tok ein kaffi før dei gjekk vidare, til Chantada. Isabella og eg, pluss det brasilianske ekteparet Valesca og Guillermo skal overnatte her.

Ein sjarmerande plass, Casa Rural, og litt luksus med stort, kvitt handklede, m.a.

No har vi ete ein god middag, og vore på to miradores/utsiktsplassar, som er her i nærleiken. Vi fekk nyte flott utsikt over elva Miño.

Minte meg om ein norsk fjord.

I morgon går vi til Chantada. 15 km. 

Håpar det går bra, for no har venstre leggen begynt å murre kraftig 😮😦

Fleire augneblinkar:

Søndag 27.oktober

Dag 51, etappe 46

19870 steg, 12,5 km

Det er ei utfordring for oss, desse spanske ete-vanane. Kjøkkena på restaurantane stenger for laging av varm mat i 15-15.30-tida, og opnar ikkje att for middag før i 20-20.30 tida. Altfor seint å ete middag då, for oss. Men i går takka vi ja til tilbod om frakta middag til herberget, kl 20. 

Med det til følge at fleire enn eg hadde problem med å sove etterpå. Nok ein lærepeng😅

Dagens etappe var kort-kort, kun 12,5 km. Difor ikkje frukost før kl 8. Starta nærare kvart på 9, og var framme i 11-tida. 

Litt kjedeleg etappe, fordi det var lite variasjon, nesten heile vegen gjennom skog. Men eg likar at det er slik variasjon frå etappe til etappe. Eg veit aldri kva dagen bringer når eg startar. Det synst eg er spennande.

Så i dag var det berre nokre få avbrekk der vegen gjekk gjennom nokre små landsbyar, alle utan bar og kaffiservering. 

Men nydeleg ver, om enn litt kjøleg.

Herberget vi bur på, Lemavo Pilgrim Hostal, er kjempebra, med veldig hyggeleg vertskap. Her er sengetøy og handkle, slik som i går. Eg er så lukkeleg kvar gong eg slepp å bruke reisehandkledet mitt👏🏻😀 Og her er lys og stikkontakt til ladar ved kvar seng, skikkeleg lys på badet, kort sagt – alt vi treng for eit enkelt liv👏🏻 

Vi blei anbefalt, av vertskapet, ein akkar-restaurant, “Os Chaos”, der spanjolane går, så Isabella og eg gjekk dit, og etter kvart kom også Pepe, ein spanjol frå Cádiz, pilgrim som oss. Dei åt akkar, men eg satsa på andre ting😊 

Etter middagen, rusla eg rundt eit par timar, og var opp på borga som ligg som eit Akropolis midt i byen. 

Her finn ein m.a. Monasterio de San Vicente do Pino (som no er luksushotell) og Castelo de Monforte, med Torre de Homenaje, bygd i løpet av 12-1400-talet. 

“Tårn for respekt/honnør”, namnet gitt fordi det blei brukt til forsvar, men også fordi dei her hadde æres-seremoniar. Tårnet er 30 m høgt, og nokre stadar er veggane 3,5 m tjukke. 

Her oppifrå hadde eg flott utsikt over byen. 

Rundt det heile ligg restar etter det som var muren rundt gamlebyen, med det jødiske kvartalet. Her var det m.a fengsel. Her finn vi også ein av dei gamle inngangane, Puerta de la Alcazaba. Muren er sjølvsagt restaurert.

Ein hyggeleg rusletur på ein søndag ettermiddag. 

Hyggeleg avslutning på dagen med sosialt samvær over eit glas Rebeira Sacra-vin, sjølvprodusert på huset, saman med vertskapet og nye pilgrimsvener.

Etappen i morgon er eigentleg på 30 km, til Chantada. Men vi har delt den i to, og går til Torre Vilariño, litt utanfor Fión, ca 15 km. 

Lørdag 26.oktober

Dag 50, etappe 45

34415 steg, 24 km

Ein skikkeleg grå dag i dag. Mørke skyer, og litt regn og yr mykje av vegen. 

Men vi slapp dei skikkelege regnbygene, heldigvis. Men regnponsjoen måtte på fleire gongar. 

Kjøleg, men så snart sola slepp til, blir det varmt. 

Eg gler meg over å sjå at dei melder finare ver framover. Håpar det slår til. 

Vi har no ca 149 km att, fordelt på 8 etappar. 

Kjem til Santiago søndag 3.november, og eg har nettopp booka overnatting tre netter der, og fly tilbake til Norge den 6.  

Dagens vandring har verka veldig lang av ein eller annan grunn. Kanskje pga veret. 

Ein del stigning i to omgangar, mykje skog første halvdel. Også noko asfalt, men mest skogsveg.

Isabella valde å ta bilvegen, pga veret. Kanskje ikkje så dumt, for eg gjekk i ein del gjørme i dag. 

Då eg var begynt å gå ned frå første fjellet, omlag halvveges, møtte eg to syklistar. Dei hadde ein hund som kom i “kjølvatnet”, som bestemte seg for å følge meg i staden for. Eg vart litt skremd av den store, lause hunden, men den hadde halsband. 

Han gjekk i førevegen, sjekka med jamne mellomrom at eg kom etter. Verka som han passa på meg. Kvar gong han kom til eit kryss, venta han for å sjå kvar eg gjekk. 

Heilt utruleg. Han følgde meg heilt til døra på herberget, godt over 10 km. 

Eg bad han gå heim, men han skjønte visst ikkje norsk😀 Når vi passerte andre hundar som gøydde på han, gjekk han berre roleg forbi, ingen gøying tilbake. 

Observerte at han fann nye folk å følge – etter at eg smatt inn i herberget👍🏻 

Eg har gått gjennom eit landskap i dag som kunne ha vore heime i Norge. 

Men den romerske brua, Barxa, over elva Lor, finn vi ikkje maken til heime. 

Eg synst dei er så vakre, desse bruene. 

Ingen stad å stoppe for ein kaffi i dag heller. 

Ankom A Pobra litt før kl 14. 

Nytt og fint herberge, som ei ung dame driv. Vi har fått vaska klede, og har bestilt middag her på herberget kl 20. Deileg å sleppe å gå ut, for i heile ettermiddag har det regna. 

Vi er 5 pilgrimar som er på vegen samtidig nett no, og som overnattar her. 

I morgon går vi kjempekort etappe, ca 12,5 km, til Monforte de Lemos. 

Fredag 25.oktober

Dag 49, etappe 44

38943 steg, 29,2 km

I dag var det meldt regn. Det er alltid noko eg gruar meg for, for tenk om det ausar ned i 2-3 mil😱 

Frukost på herberget, som Paco laga til.

Yr og Storm melde regn (med to dråpar under skya) – frå kl 13-14, og jammen fekk dei rett. To skikkelege regnbyger, men så for dei forbi. For ein flaks vi har hatt med tanke på regn! 

Regnbogen har også vore med oss mange gongar. 

Det har vore mykje opp- og nedover i dag. Eg likar det godt, men ikkje alle synst det er like kjekt å gå oppover.

Vakker og frodig landskap, som blei presentert i ei litt mørkare utgåve i dag, sidan mørke skyer hang over oss. 

Dagens etappe var lang, med ingen mogelegheit undervegs for noko servering. Det er litt stressande, det er trass alt nokre timar. 

Då vi kom til ein liten by, Albaredos, etter 7 km, kom vi til ein «sjølforsyningsplass», der pilgrimar kan stoppe, lage seg kaffi (kaffemaskin inne i skapet), ete diverse, frukt m.m. og stemple pilgrimspasset. 

Ho som var leiar for dette initiativet, fortalde at folk gav av det dei hadde til overs. Og vi betalar det vi vil for det vi forsyner oss med. 

Utruleg hyggeleg å oppleve. 

Vi har også møtt på Casimiro, ein mann på 98 år, som tok imot oss når vi kom inn til eigedomen hans. Rank i ryggen  og spenstig, imponerande med slik alder. 

Han fortalde han hadde budd her heile sitt liv. Kona døydde for eit par år sidan, og no var han den einaste som levde her. Det hadde vore eit hardt liv, då det var borgarkrig frå 1936-39, og med påfølgande diktatur-regime til Franco døydde i 1975. 

Men, sa han, andre hadde hatt det mykje verre enn han, som levde litt beskytta langt ute på landsbygda. 

Han inviterte oss inn på kaffi, men vi måtte takke nei, fordi vi ville komme oss lengst mogeleg før regnet kom. 

Eg synst det er heilt fantastisk å gå her på Vintervegen, som leiar oss gjennom frodig landskap og mange små og vakre landsbyar, som vitnar om levd liv i lange tider, men også om forfall og fråflytting. Det fekk vi mange bevis på i dag. Eg synst det er flott når eg ser at nokre tek vare på desse husa. 

Eg kom ikkje fram til Quiroga før nærare 15.30. Då er det oftast for seint å få seg varm mat, som dei sluttar å servere ca då. Då stenger dei kjøkkena, og kokken kjem ikkje tilbake på jobb før i 20-20.30 tida. Då er det litt krise for oss, som nesten ikkje har ete noko sidan frukost. 

Men vi spora opp ein restaurant,  Chapakuña 3, der Noelia tilbydde seg å lage til middag til to svoltne pilgrimar, sjølv om ho eigentleg hadde stengt. Og dette var skikkeleg heimelaga mat, suppe og hovedrett. 

To døtrer synst det var stas å kunne hjelpe til med å dekke på til oss. 

Eg blir så rørt av slik hjertevarme og omsorg🫶

Vi legg oss tidleg med dette livet her 🤣

I morgon er det ein ny dag på vegen, ca 22,9 km. 

Då ventar A Pobra do Brollón. Litt usikre vermeldingar, og kjøleg, som i dag. 

Fleire glimt frå dagen:

Torsdag 24.oktober

Dag 48, etappe 43

30279 steg, 21,7 km

Vi er no nede i 314 moh, i A Rúa. 

Drog frå Sobradelo i halv 8-tida, etter frukost hos Manuel på Bar Mar i Sobradelo. Han kom eins ærend for å servere frukost til oss kl 7.

Det har vore ein fin vandredag, sjølv om regnspøkelset har hengt over oss. Men vi var heldige igjen. 

Fin og klar morgon, men skodde i fjella.

Vi passerte Êntoma, etter berre 3 km. Gjekk over ei lita, fin romersk bru: Ponte Romano (Vi er i Galicia, og her snakkar dei galisisk, eitt av dei fire offisielle språka i Spania. Litt annleis enn vanleg spansk).

Etter Éntoma hadde vi to alternativ på veg. Eg valde Camino-ruta, og jo den andre, som gjekk lenger nede. Eg synst ruta eg gjekk, var veldig vakker. Litt høgt oppe, den gav fin utsikt over dalen.

Då vi kom fram til O Barco de Valdeorras, fann vi ein koseleg «Break and Bread»-restaurant, for kaffi og croissant, før vi gjekk vidare. 

I O Barco var til og med kummelokka prega av Caminoen, med eit skjell.

Vegen/Caminoen gjekk langs bilvegen på nordsida av elva Sil. Isabella var veldig klar på at ho ville gå på sørsida, for å sleppe bilvegen. 

Eg hadde ikkje noko i mot det, så det blei slik. 

Det var eit val vi var glade for. 

Her i Galicia er det ikkje raude tak på husa, men svarte. Det er svart skifer, og mange hus har også slike veggar.

I ein liten landsby, Arnado, fekk vi sjå ei borg frå 1800-talet, og vi fekk sjå cuevas, grotteliknande «hus» for lagring/oppbevaring, av vin?

Vi fekk også  fin utsikt til den andre sida av dalen. 

Kom i snakk ned folk på vegen. Dei er då frimodige og interesserte, veldig hyggeleg. 

Her er veldig grønt, og frodig.

Siste delen til A Rúa gjekk enten langs vegen, eller alternativt – i skogen. Eg valde det siste, av nysgjerrigheit. Godt val, tykte eg. 

Vi har no ca 200 km igjen. 

Vi bur på Alberguet her i A Rúa. Det er nytt og fint, og hospitaleroen har laga middag til oss. Nydeleg mat. Suppe, frisk og god salat og tortilla espanola, med lokal vin og vatn til. Fantastisk👍🏻 

I morgon lagar han frukost til oss, kl 7. Kan vi ha det betre?

I morgon er det Quiroga som står for tur, ca 30 km. Dette er ei etappe det er umogeleg å dele. Der er ingen plassar på vegen der ein kan overnatte eller kjøpe seg noko, så alt må planleggast. Det går nok fint, sjølv om det er meldt regn😩

Fleire bilete:

Onsdag 23.oktober

Dag 47. Etappe 42

32148 steg. Ca 21 km 

I dag har eg gått åleine, Isabella fekk transport til Sobradelo. Ho tok det som kviledag, då ho har mykje vondt i eine foten. 

Eg har i dag gått inn i Galicia. Det likar eg godt, er begeistra for denne regionen. Skiljet går med brua i Puente, over elva Sil. Merkesteinane endra seg, det er no brukt mørkare stein. Og nedteljinga har begynt, kor langt det er att til Santiago 💪🏻. 

Det har vore nok ein flott dag på vegen i dag. Det var slik at eg gjekk og tenkte at – dette må ikkje ta slutt. La etappen vare! Så fint var det, både underlag og landskap. 

Eg tenkte også mykje på kor heldig og privilegert eg er som kan gjere dette. Bruke veker på å vandre her nede, sjå landet “minutt for minutt”, mens eg sakte bevegar meg framover, og utan returbillett, så der er rom for å gjere endringar. 

Eg gler meg veldig over det❤️ 

Det var skikkeleg kaldt i dag tidleg ved start 7.45. Hanskar, buffer og dunjakke måtte til, heilt til byen Puente, der eg hadde meg ein kopp kaffi. 

Har også vore skikkeleg på rakedis i dag (igjen!😩). Gjekk i eigne tankar, nedover frå fjellet. Registrerte ikkje ein merkestein med pil til høgre, og vandra vidare….. til eg begynte å undre meg over at eg hadde soloppgangen mot ansiktet, og – det var no lenge sidan eg hadde sett ei pil….🤔🧐 

Såg på kartet/appen, og oppdaga at eg var langt avgarde i motsett retning. Så var det berre å snu og ta motbakken oppatt, truleg var eg 2 km på avvege, om så “mista” ein del tid der. At det går an! Men det gjer det altså😅 

I Pumares kom eg i snakk med Tim, ein engelskmann som jobba i eit hus eg gjekk forbi. Han og kona hadde kjøpt eit renoveringsprosjekt for to år sidan. Dei hadde tidlegare hus i sør, men flytta til Galicia pga varmen, men også pga at dei likte godt folka som bur i denne regionen. Han bad meg helse sin gode ven, Manuel på Bar Mar i Sobradelo, for eg fortalde vi skulle overnatte der. 

Veldig hyggeleg å prate med han, og eg fekk sjå litt av det han hadde gjort. Dei hadde prioritert å ta vare på alt det gamle, og stilen, så langt det var mogeleg.

Han var pensjonist, og likte å bale med dette. 

Han fortalde også at her kunne vere veldig kaldt om vinteren. Men der var ikkje snø, berre på fjella rundt.

Eg har gått langs elva Sil og innsjøen Encoro de Pumares, som er eit vassreservoar. Naturen her liknar veldig på Norge. 

Ankom Sobradelo i 13-tida. Eg blei veldig godt teken i mot av Manuel, og eg kunne overbringe helsinga frå Tim. 

No nyt eg sola her i ein siestasovande by. Eg har ete og gjort mine daglege tøyeøvingar i sola på ein leikeplass.

Det spøker for dei gode vermeldingane. I morgon er det meldt regn. Håpar berre dei held det dei lovar – at det først skal komme på ettermiddagen. 

I morgon går vi til A Rúa de Valdeorras, 21,22 km. 

Rusletur i Sobradelo, og såg nok ei vakker bru:

PS.

Vi er “milevis” unna alt som skjer i verda, men har ei aning frå glimt på barar i gryotta, der nyheitene står på.

Eg kjem nok kjapt tilbake til kvardagen om eit par veker.

No nyt eg å kunne “ta meg roleg tid”….