I etterpåklokskapens namn – kan eg vel sjå at eg nok ikkje var nok skjerpa i høve til myggolje og innsmurning – for å unngå å få denguefeberen. Eg smurte meg alltid inn, men – tydelegvis – ikkje godt nok.

Mitt råd til alle som reiser til «Dengue-land» – SLURVE ALDRI med dette!

Når ein får dengue, veit ein ikkje om det med det same, fordi ein merkar ikkje stikket. Og du er heilt prisgitt di eiga evne til å komme deg føre igjen, fordi det finst ikkje noko ein kan ta i mot det. Eg undrar meg – i den samanhengen – med alle dei kloke menneska som finst på denne jord, kvifor dei ikkje har klart å finne fram til ei vaksine mot denne dritten. Der er 4 ulike dengue-sortar. Når du har fått ein av dei, er det berre denne sorten du er «vaksinert» i mot. Det bør no vel kunne gå an å utvikle vaksiner mot desse vel?

Eller er ikkje dette interessant nok forskning?

I dag – ny dag og nye mulegheiter. Eg skal begynne på språkskulen, og gler meg over det 🙂

Berre vere «student» – det er rein luksus, det 🙂

Kva meir kan ein ynskje seg?

Parque Nacional Manuel Antonio ligg litt sør for Quepos, i Manuel Antonio på Stillehavskysten, Costa RIca. Parken blei oppretta i 1972, og er med sine 16,24 km² landets minste nasjonalpark. I 2011, blei Manuel Antonio rangert blant dei 12 vakraste  nasjonalparkane av businessmagasinet Forbes. Det er ein «tropisk fuktig skog», som det heiter, og den er omkransa av vakre strender, og mange holmar og skjer i havet utanfor.

Omkransa av vakre strender.

Hit reiste eg i lag med Sabine, 23. – 27.oktober. Nokre dagar fri, fordi skulane var stengde pga ein kongress. Vi hadde høyrt at det skulle vere veldig vakkert her i Manuel Antonio også, som m.a. er kjent for det rike dyrelivet i parken. Her er så mange vakre stadar i Costa Rica, at det kan vere vanskeleg å velje – når ein ikkje har all verdens med tid på seg.

Her hadde vi tre dagar (utanom reisedagane = 6 timar med buss). Vi slappa av på stranda med soling og bading…….håplaust å symje, for også her var det surfebølger, og som vanleg kom – også her – regnet på ettermiddagen.

Ei kald øl smakte godt i varmen, i godt selskap 🙂

Vi såg også kval, som hoppa eit stykke utanfor stranda, stilig!

Trolsk solnedgang.

Firfisla i lampa 🙂

Siste dagen vandra vi rundt i nasjonalparken – med innleigd guide med kikkert, som viste oss alle dei rare dyra han såg. Han hadde eit utruleg blikk, visste kva han såg etter.

Hadde håpa å sjå slangar og papegøye, men dei glimra med sitt fråvær. Men brøleape, vaskebjørn, dovendyr, kvitansikts-ape, diverse øgler og iguanar fekk vi sjå, m.m.  Veldig artig å oppleve dei tame vaskebjørnane, og kvitansiktsapane. Dei var utruleg sjarmerande 🙂

Ei slags øgle, trur eg…..

Vandring i lag med eit spansk par, pluss guiden t.h.

Flott at Costa Rica tek vare på skogane, både dei tropiske fuktige skogane, og regn- og tåkeskogane sine – med å gjere dei til nasjonalparkar, og slik verne om naturen frå inngrep! Det skulle fleire land også gjere!

Tilbake i Liberia med mange fine bilete på netthinna som flotte minne 🙂

Las Gemelas = tvillingjentene.

Brøle-ape.

Skog og strand.

Vaskebjørn.

Tre utan bark.

Fascinerande flotte tre.

Sjarmerande kvitansikts-ape.

Iguan

Vakre blomster.

Stranda i Manuel Antonio.

Kvitansikts-ape.

Inne i nasjonalparken, på veg til Rio Celeste.

Her i Costa Rica seiest det at då Gud fullførde å måle himmelen blå, vaska han målepenslane i Río Celeste. Den himmelblå elva (= rio celeste), fossen og lagunene i denne nasjonalparken, er blant dei mest spektakulære naturfenomena i Costa Rica. I går, sundag 20.oktober var eg – saman med Sabine – til denne elva i Parque Nacional Volcán Tenorio. Vi leigde sjåfør/guide, Ofi, og reiste av garde tidleg om morgonen.

Inne i ein regnskog, for første gang i mitt liv 🙂

Eg hadde store forventningar, fordi eg hadde høyrt at dette var verkeleg eit paradis på jord. Og eg gleda meg til å vere i ein regnskog for første gang i mitt liv. Og det var verkeleg verdt turen!

Det var spennande å gå gjennom regnskog, fuktig luft, og sjå alle dei høge, «rare» trea, og alle røtene, og lianane som hang ned frå – eller mellom trea. Og så stille, stille…. unntatt litt fuglelydar og eitt og anna apebrøl…… Etter å ha gått ca ein km, så kom vi til fossen, første høgdepunkt! Fantastisk  å komme ned trappene og sjå det turkise vatnet mellom trea! Magisk flott! Her berre måtte vi knipse bilete i eitt. Det var berre så utruleg vakkert med det turkisblå vatnet! Vidare oppover elva kom vi til ei blå lagune. Forbode å bade her, men akk – så fristande! Også denne heilt magisk flott!

Fossen – magisk flott 🙂

Vidare gjekk vi opp langs elva til dess vi kom til det punktet der dette fargeskiftet skjer: To elvar som møtest, og vi ser ei linje i elva, og etter denne linja – blir vatnet turkis.Der er ulike teoriar om kva det er som gjer dette, men – viss eg forsto dei rett – så har dei har kome til at det er ein kombinasjon av mineral, m.a. kopar og acid (+ andre) og krystallar i grunnen – som i lag med sollyset gir denne fargen. Når det ikkje er sol, er det ikkje same fargen, og dersom ein tek vatnet opp i eit glas, er det som blå mjølk, visst nok…….

Det var magisk å vere der! Vakre blomar såg vi, og nokre få dyr: ei vakker og fargerik øgle/firfisleliknande – Central american whiptail, ein cappuccino-ape (kvit-ansiktsape), ein diger maur, og ein blue morpho-sommarfugl.

På heimvegen, stansa vi og åt sukkerrør, dvs vi togg på det og saug ut safta, og spytta ut treverket…… Nydeleg  🙂

Ofi var sjølvlærd fuglekjennar, det var tydelegvis han store hobby, og han visste kvar vi kunne finne tucán-fuglar. Og vi fann dei – ein heil flokk. Utruleg flotte! Eit kjennemerke for Costa Rica. Vi såg òg ein flokk med apar, Mantled howler monkey, eit stykke unna, som Ofi «brølte» til – og dei svara!

Det var berre eit eventyr av ein tur!

Paradis på jord 🙂

Mot vulkan Tenorio.

Stooooore blad….

Den blå lagune.

Sabine, ved den blå lagune.

Turkisblått…..

Magisk 🙂

Forsøk på nærbilete.

Her skiftar elva farge.

Og her er vatnet blitt turkis.

Kjempemaur

Vakre blomar.

Ved plassen der elva skifter til turkis farge.

Å gå over ei slik bru, er ikkje min favoritt 🙂

Her kom det opp vulkansk gass, intens svovellukt, varmt vatn,

Enorme røter.

Røter.

Denne karen skar ut vakre motiv og laga ting av frukta jicaro.

Blekksprut-blomst.

Her «stal» vi sukkerrør.

Sukkerrør. Tygge og spytte ut 🙂

Ofi kuttar opp til oss.

Hengande fuglereir.

Tucan

Tucan

Central american whiptail

Sabine.

I dag har Sabine og eg vore i Tamarindo. Tamarindo er ein veldig fin og populær turistplass med ca 500 innbyggjarar, på Stillehavskysten. Drog frå Liberia i 8-tida, det tok 2 timar med buss

Playa Tamarindo.

på meir eller mindre humpete vegar, og «tresmak» i baken ved framkomst. Men kva gjer ein ikkje for å komme fram til ein fin plass?

Litt skya og disig, men ein behageleg bris på standa gjorde til at det ikkje blei kvelande varmt. Og solfaktor mellom 15 og 30…… Best av alt var at der var senger vi kunne leige, så vi slapp den der sanden……… 🙂

Lesing, bading……..berre lata oss! Fantastisk vatn, men umogeleg å symje. Store bølgjer – som surfarane hadde glede av. Eit eldorado for dei, og det krydde av dei, på alle ferdigheitsnivå.

Dagen blei avslutta med kaldt lokalt øl, og nachos med kylling, tomatar og guacamole på ein restaurant ved stranda, før vi tok til på humpeturen heim att….. Og då kom regnet der. I Liberia hadde det regna nesten heile dagen, i følgje Hellen, så vi gjorde eit lukkeleg val med å dra på tur 🙂

I morgon går turen til Río Celeste i Parque Nacionál Volcán Tenorio. Gler meg til det, for det skal visst vere veldig vakkert der.

Eldorado for surfarar.

Cafe con leche etter arbeidstid.

Fredagane er ikkje det same her som heime i Norge, etter ei full arbeidsveke – å kunne sette seg ned og nyte kvelden. Men vi nyt tida her og 🙂 T.d. så har eg begynt å gjere det til ein vane å sette meg ned på ein plass og drikke ein kopp «cafe con leche» etter jobb om dagane, slik også fredag 🙂 Sjå på folk, nyte varmen i skuggen, og kjenne påå at her er det godt å vere.

Sabine var i full gang med å planlegge dessertlaging då eg kom «heim», ho ville lage tiramisu, som overaskelse til Hellen når ho kom heim frå ein lang dagstur med dattera og skulen hennar til Volcan Arenal.

Overraskelse 🙂

Og eg tok meg ein joggetur, det gjorde godt både for kroppen og sjela, og temperaturen varfaksisk overkommeleg – litt «kald» vind……. 🙂

Kokken var Sabine.

I dag, lørdag, går turen til kysten igjen, med buss til stranda. Håpar regnet ventar lenge før det kjem i dag 🙂

FLOTT HELG til dokke alle!

Tiramisu smakte nydeleg 🙂

Bil som passerer på rett side 🙂

Guanacaste-treet blei eit nasjonalsymbol for Costa Rica i 1959, som ein hyllest til folket frå Guanacaste-regionen. Namnet kjem frå aztecar-språket nahuatl, der guautil betyr tre, og nacaztli betyr øyre. Så dei innfødde kalla det «øyre-treet» fordi frukta liknar på mennskeøyre. Guanacaste-treet har ei enormt stor og vid krune – som ein diger paraply. Den gir god skygge – og  kan vere 10 meter i dm. Høgde kan bli 30 m, og stammen kan vere 2,5m i dm.

Her i Liberia er det mange slike tre, og det verkar som dei er «verna».

I alle fall står det eit enormt tre midt i ei av gatene i eit kryss her i byen.

Guanacaste-treet midt i gata i Liberia, og ein bil som tek ein «spansk ein»….

Frukta – som liknar menneskeøyre.

Det seiest å vere eit ulykkeskryss………… Kanskje ikkje så rart, når bilane vel å passere det på feil/vestre side. Berre den vesle stunda eg stod der i dag og tok bilete, passerte to bilar på feil side.