Dag 5, etappe 5.

Nydeleg tur på 13,7 km. Opp kl 5.30, frukost på ein bar før «avgang». Vegen gjekk fortsatt gjennom naturalparken, med store kork-tre, nydeleg underlag: berre grusveg, opp- og ned, så veldig variert. Vakkert landskap.

Passerte mange gardar, ulike dyr der, m.a. svarte grisar, som vi har den iberiske skinka frå😋

Gjekk i lag med Gert og Maik frå Tyskland, og Hugh frå Australia. Hugh gjer sin 15. camino, har gått Via de la Plata 4 gangar før, så han har mykje kunnskap vi andre nyt godt av.

Skya ver, det meste, 15 grader i starten, rett og slett kaldt😂

Overnatting på Albergue Molina, luksus: eige rom😃😴

I morgon ventar Monesterio😊

Å bu på herberge kan vere noko ein vegrar seg for, ingen luksus, dele rom med fleire, og alle herberge er ulike. Men her bur ein for ein billeg peng, og ein ven seg til det. Her er eit par bilete frå Albergue de Reloj. Enkelt og koseleg. Og veldig hyggeleg vertsskap!

Kanskje ein av grunnane til at eg taklar det, kan vere mi fortid som interrailar, der vi overnatta på sovesalar på ungdomsherberge.

Når ein skal vandre i løpet av så mange veker, så blir det dyrt å bu på hotell kvar natt.

Eg opplever alle slags folk som går Caminoen, og vi blir som ei familie etter kvart.

I morgon har eg tenkt å splitte opp «normaldistansen» på over 3 mil, slik at eg går til El Real de la Jara. Dette betyr at dei eg har gått i lag med dei siste to dagane, går vidare, og eg møter nye folk å slå følge med. Slik er det, ein del av opplevinga.

Dag 4, etappe 4.

28,5 km i dag, 16 av dei på asfalt/ langs bilveg. Starta tidleg, kjøleg temp, soloppgang.

Fekk mi første blemme på denne turen. Det er liksom ein del av det å vandre, må gjennom det. Då er det fram med nål, og gnagsårplaster, og håpe det «er til å gå med»😂

12 km gjennom Parque Natural Sierra Norte, flott vandring gjennom parken, avslutta med litt av ei stigning til toppen, der det berre var å få den bakken unnagjort i ein fei🥵😅

Hadde bestilt rom på Albergue de Reloj dagen før, fordi vi visste her var få sengar. Her er superkoseleg å vere, og ein nydeleg by, kvit, gammal by, «pueblo blanco».

Felles middag, spleiselag, på kvelden, med dyktige kokkar, var hyggeleg avslutning på dagen.

I morgon ventar El Real de la Jara, berre 13,9 km. Har tid til å ta det med ro, deileg❤️

Dag 3, etappe 3.

Flott vandring i dag, ca 19 km, mesteparten gjennom eit fint jaktområde, med flotte oliventre og hoppande kaninar. Underlaget – slik eg likar det, med grus. Siste halve mila langs ein bilveg….

Eg er einaste dama som går nett no, men eg nyt godt av kunnskapen til mange erfarne pilgrimar. I dag har eg vandra i lag med Hugh, pensjonist frå Australia, og Maik, 35 år, frå Tyskland. Kjekt å gå i lag med nokon av og til.

Bur på Albergue de Peregrinos de Castilblanco de los Arroyos. Det er eit Albergue donativo, som betyr at ein betalar etter evne. Vanlegvis betalar ein då 10€. Det er jo til å leve med. 18 personar er det plass til på sovesalen. Vi er vel 10 i natt, trur eg😴

I morgon ventar Almaden de la Plata, 28,3 km.

Dag 1, Etappe 1.

Endeleg fekk eg ryggsekken! Nydeleg å få den telefonen frå flyplassen! Kunne starte frå Sevilla kl 11. Kryssing av elva Guadalquivir over brua Triana, og vidare retning Camas og Santimonce. Kun 1 mil med vandring i dag, og det var meir enn nok, kjende eg. Det var varmt, og hardt underlag. Mykje asfalt og harde fortau. Minnast muskelstølheita vi hadde på første etappe då eg gjekk Camino Frances. Når eg overlevde og vende meg til det då, så går det vel bra denne gongen også.

100 mil, og 99 igjen. No er det for seint å angre😂 I morgon ventar nok ein varm dag, og Guillema, etter ei natt på koselege Hostal Italica😴

Oppskrift frå kokka på klosteret.

Heimelaga appelsinmarmelade var mellom det pålegget vi fekk til frukost kvar dag i klosteret. Aldri har eg smakt så god appelsinmarmelade, og eg nytta sjansen å få med meg oppskrifta:

1kg økologiske appelsinar
½ kg sukker
(evt. litt vatn, ca 1 dl. – avhengig av mengde saft i appelsinane)

Børste appelsinane godt. Stikke små hol i dei, rundt heile, men berre i det gule, ikkje stikke gjennom det kvite under. La ligge i vatn 2 – 3 døgn, byte vatn 3 – 4 g. La dei deretter ligge og lufttørke, ikkje tørke med handklede.
Dele appelsinane opp i tynne, små bitar. Ta vare på all saft.
La koke på svak varme – utan lokk – i 1 time (evt. tilsett litt vatn, viss det er lite saft i appelsinane). Tilsett sukker, og la koke i 1 time til.

Ha på glas – og nyt!

Venezia er ein gammal italiensk handels- og marknadsby, som ligg nordaust i Italia, inst i Adriaterhavet. Det historiske senteret ligg på 118 små øyar, med eit nettverk av store og små kanalar, og over 400 bruer. Frå 1400-talet og utover var Venezia den mektigaste handelsbyen i Middelhavets, med monopol på handelen austover, og byen var midtpunktet for kunst, kultur og gledesliv.

For meg har Venezia «berre» vore byen med dei mange kanalane, som eg har tenkt at eg må besøke ein eller annan gang….
Eigentleg visste eg lite om Venezia før eg drog, og framleis er det mykje eg ikkje veit.
Då eg var turist i to dagar, hadde eg bestemt meg for å oppleve byen i «slow motion». Eg kom dit etter mi veke på stillheitsretreat på klosteret Casa di Preghiera Gesù. Overgangen til eit pulserande byliv var eit sjokk, og eg bestemte meg for å ta meg roleg tid…..som Phil Bosman seier i diktet sitt –

Ta deg rolig tid
til å være lykkelig.
Tiden er ingen motorvei
mellom vuggen og graven,
men plass
til å parkere i solen.

Av denne grunn hadde eg tenkt å sjå byen etter impulsmetoden, pluss god hjelp av kart og google maps. Eg gjekk meg vill stadig vekk. Det var ikkje berre å «ta neste gate» eller runde eit hjørne. Her var det kanalar og stengde moglegheiter overalt, og det blei mykje vandring fram og tilbake, og mange flotte inntrykk som bonus.
Eg besøkte ikkje Markusplassen….. Men eg såg så mykje anna vakkert, her var vakre motiv overalt.
Eg besøkte Rialtobrua, ja, med flott utsyn over Canal Grande, og fullt av turistar….

Eit høgdepunkt.
Det var perfekt å få med seg eit besøk på museet til denne kloke mannen, som Kristin Flood viste til fleire gangar på retreaten.

Eitt av hans råd, var følgjande: “Fix your course to a star and you can navigate through any storm”.
Han måtte sjølv kjempe for å få anerkjenning, og i dagens travelheit er det også lett å miste perspektivet, og trua på oss sjølve og kvar vi er i livet.
2.mai 2019 var det 500 år sidan Leonardo da Vinci døydde.
Mest kjend var han som målar, men han var også arkitekt, bilethoggar, ingeniør, vitskapsmann og oppfinnar. Han gjorde mange studiar av mennesket sin anatomi, og deltok i obduksjonar, mellom anna på foster. Draumen hans var å konstruere ei flymaskin, som han også gjorde, – ikkje heilt vellukka. Han har skrive ei mengd med bøker/notat, mykje av dette er ei blanding av kunst og vitskap. Det meste av dette var ukjent heilt fram til 1800-talet, diverre. Han var venstrehendt. Å lese det han skreiv, kan vere utfordrande, for han skreiv baklengs, frå høgre mot venstre, og han brukte ikkje komma eller punktum.
Leonardo då Vinci var den som sa at «visdom er erfaringas dotter».

Skal tru kvifor han omtala visdommen i hokjønn? 😊

Banksy (pseudonym, ukjent namn, fødd 1974) – er ein engelsk grafittikunstnar med

Banksy: «Migrant child with flare»

satiriske motiv om politikk, kultur og etikk.

Han dukkar opp i byar verda over, denne gangen i Venezia, med motivet «Migrant child with flare»

Byen er også kjent for sitt årlege karneval, og maskebutikkane låg tett. Eit besøk verdt å sjå alle dei vakre, handmåla maskene. Ein koseleg suvenir, viss ein vil ha noko med seg heim att.

Det er ikkje uproblematisk for byen at så mange som opp mot 25 millionar turistar besøker byen kvart år. Pga av slitasjen som dette medfører, har det no blitt innført ein turistskatt for besøkande.

I tillegg kjem all bekymring med at byen sig, med tre – fire cm kvart hundreår. Andre ekspertar meiner endå meir, så mykje som 20 cm.

Uansett er jo dette nedslåande prognosar for ein av dei mest særprega byane i verda.