norsk”…..og spansk og islandsk…….Det blei såleis stor variasjon og god trening også på det språklege området. Vi møtte utruleg mange hyggelege folk, frå mange ulike nasjonar.

Vi gjekk gjennom den spanske landsbygda, gjennom velstelte gardstun, koselege små og større landsbyar, over fjell og vidder med flott utsikt, gjennom skogar, forbi velstelte vingardar og mais- og grønsaksåkrar. Velstelte hagar, med hortensia og fuksia – store som hekkar. Kyr, sauer og hestar på beite, som skulle det vere reklame for Freia mjølkesjokolade…….

Ville urter langs vegen var vanleg, som peparmynte og timian, og vakre lyngplanter, revebjøller og gyvel. Også markjordbær, bringebær og bjørnebær kunne vi nyte. Dei koselege og spesielle opplevingar undervegs, var det flust av, – eller det vi kalla dagens “sjokolade”. Kva var dagens “sjokolade” i dag? spurte vi etter avslutta dag.

Vi møtte vennlege folk overalt, som ønska oss – ¡Buenos días! eller ¡Buen camino! Mange går vegen åleine. Spesielt mange unge jenter går åleine, og det imponerte meg – at dei torde å legge ut på ei slik vandring utan selskap. Men på caminoen er ein aldri åleine, – ein treff alltid på folk, til tider så reint for mange, spesielt dei siste 10 mila, sidan det er grensa for å få sin “compostela”. Dei ein går parallelt med, endar som regel opp på dei same overnattingsstadane, og til slutt blir ein nesten som ei “familie” – dei same folka kvar dag, og nokre blir ein kjende med etter kvart.

Å bu på herberge i lag med unge og eldre, på store sovesalar, var også ei erfaring å ta med seg, som eg opplevde annleis no i ein alder av 55, samanlikna med ungdomsherberga då eg reiste på interrail på 70-talet. Standarden på desse herberga varierte veldig. Vi opplevde lyse, reine og trivelege herberge med nok av varmt vatn, og herberge med skitne rom og berre kaldt vatn i dusjen – og mange variantar mellom desse ytterpunkta. Men når prisen var 5€ for ei seng for natta, så var tåleevna stor…… Prisen kunne ligge på frå 3-10€, og nokre var såkalla donativos, der du valde sjølv kva du kunne betale. Eg må innrømme at vi av og til tok ein “luksusfri” frå desse sovesalane, og la oss inn på eit enkelt hostal, og betalte litt meir. Elles er der mange hotell å velje mellom dersom ein vil spandere meir for ei god natt søvn.

Eit stor augneblink var å komme fram til Santiago de Compostela. Byen er vakker, spesielt er gamlebyen flott, med sine trange gater, og mange koselege plazaer, der ein kan sette seg ned og studere folkelivet og nyte ein øl eller eit glas vin. Santiago = Sant Jakob, oppattkalla etter apostelen Jakob, som er gravlagd i denne byen. Ei kyrkje blei bygd over grava, og denne blei etter kvart erstatta av den katedralen som står der i dag, Santiago de Compostela-katedralen. Vi oppsøkte pilgrimskontoret ved katedralen og fekk vår “compostela”, eit brev/bevis på vår vandring. Den compostelaen eg fekk, samsvarar med motivet eg hadde for turen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Å delta på pilgrimsmessa i katedralen i Santiago, var eit høgdepunkt. Uansett ståstad – må ein berre bli rørt av denne.