Laurdag 8.august

41636 steg

23,3 km

I dag har det verkeleg vore tungt. Det er laurdag, ingen restaurant som opna tidleg, og undervegs var det ingen plassar å få servering. 

Eg hadde sikra meg med litt mat, men sikkert ikkje nok. 

Var skikkeleg sliten når eg kom fram, og dei siste km var lange som år🫣

Begynte å gå kl 6.15, og var framme kvart på 14. Lang dag på vegen…🥵

Eg stod opp halv 6, etter ei fæl natt på jernbanestasjonen, med tog som stansa og starta på eine sida, og bylarmen på den andre sida. Og ein bilalarm som hylte regelmessig gjennom heile natta. 

Ganske mørkt då eg begynte å gå, men eg visste at ei gruppe med ungdommar var bak meg, så følte eg meg trygg. 

Det har vore å gå opp, opp, opp, ned, ned, og opp igjen gjennom heile etappa. I tillegg til at det etter kvart blei skikkeleg varmt, så vart dette ein slitsam dag. 

Mykje busker og kratt langs vegen, som tok mykje utsikt. Og med mykje oppover, så går eg og stirer meir ned i bakken. 

Men landskapet er vakkert grønt og frodig.

I dag hadde eg selskap på vegen siste halvdel. Ein ungdom eg blei kjent med på herberget i Pasajes San Juan, Moritz, frå Frankfurt, dukka plutseleg opp på ein liten pauseplass. Han slo følge med meg, og det var veldig hyggeleg. 

22 år og fysioterapeut. Han hadde lurt på kva han skulle gjere siste ferieveka si, og ein kamerat tipsa han om å gå Camino. 

Han hadde hatt det heilt fantastisk, ei skjellsettande oppleving for han, og han kom til å fortsette på Camino Norte neste år. 

Han hadde si siste etappe i dag, før fly tilbake frå Bilbao i morgon. Han spelar gitar i eit band som heiter “Birds can’t fly”, som håpar på suksess. Artig🤩

No er eg installert på eit herberge, som er eit munkekloster, fortsatt aktivt. 

Albergue de Peregrinos Convento de Carmen. Her er det ingen køysengar, heldigvis. 

Dei serverer frukost frå kl 6.30, berre det er gull verdt. 

Klevask, tørke kle, ut og ete, lese, handle litt til morgondagen, er daglege rutiner her på vegen etter framkomst, og slik går no dagane 🤩

I morgon ventar Olabe, ca 17,8 km. Meir enn nok i denne varmen. 

Dette er på veg til Guernika, og vidare til Bilbao. Vi går innover i Baskerland nett no, før vi skal utsatt på kysten etter Bilbao.

PS: No er det skikkeleg tordenver ute, og regn, som er spådd i ettermiddag. Det dundrar skikkeleg i veggane på klosteret.

Fleire glimt:

Fredag 7.august

36421 skritt

21 km

Opp kl 6, men jammen blei den 6.45 før start. Alt styret med å prøve å unngå blemmer og gnagsår tek si tid😩 

22 grader

Nydeleg soloppgang litt over 7. 

Gjekk langs strandpromenaden 3-4 km til Getaria, og hadde frukost der. 

Det er eit problem når ein står tidleg opp, å finne ein kafeteria eller bar som er open då. Ingen i Zarautz, men det gjekk fint å ete i Getaria. 

To gangar har eg, i mine eigne tankar, prestert å gå feil i dag. Begge gangane var det ein gammal mann (ikkje same mannen😊) som stoppa meg og fekk meg på rett kjøl igjen. Eg blir så glad og rørt kvar gong. 

Det er flott landskap her i nord, fint å gå og sjå alle grøne marker, grøne og friske vinstokkar, friske og grøne maisplanter. Her er det meir regn enn i sør, klima er litt likt Norge. 

Flotte bondegardar, beitande sauer og kyr, hestar og esel, er dyra eg har sett i dag. 

Og to flashback- opplevingar med hund, ein der ein bordercollie passa på ein saueflokk. Same slags hund som beit med i ankelen i -24.

Ein annan episode var med ein mann med laus hund, og hunden gjødde på meg og verka så aggressiv. Eg blei rasande, og banka gåstaven i asfalten. “Han bit ikkje”, sa eigaren! Kven søren kan vite det??? 

Vegen i dag har vore opp og ned, opp og ned……. Tre stjerner i “vanskegrad” på Gronze.com. 

I morgon er det visst fire stjerner. 

Det er verst for beina, til no har det gått bra, men eg har klart å få mi første blemme, trass tiltaka. 

Eg er håplaus, men van med det. Det går nok bra denne gangen også. 

Varierande type sti i dag, alt frå smal sti gjennom busker og kratt, til gammal, steinlagt veg, til betongveg og asfalt. 

Det røyner på beina, før ein ven seg til det. 

Fleire mogelege stadar å stoppe i dag. Eg hadde eit kafé von leche-stopp i Zumaia. Der var det fest, det var visst ein baskisk fest fordi det var første fredag i august. Her hadde dei musikk, og boder der dei selde alt mogeleg, både etande og anna. Og alle som deltok var kledde i vakre drakter. Tilsvarande bunadane heime, nesten. 

Det var eit kjekt avbrekk. 

Var framme i Deba i kvart over 13-tida. Måtte på turistinfoen for å få tildelt seng på herberget. 8 € for ei seng. 

Her er 56 plassar og tippar det nærmar seg fullt, så her er mange som går. 

Eg ser mange går utan bagasje, som får den frakta. Mange bookar også overnatting på hotell el. likn. 

Det er ulike motiv for å gå, like mange motiv som der er pilgrimar. 

Men ein tapar litt av “sjela” til Caminoen viss ein ikkje overnattar på herberga der ein møter alle dei andre, der ein må dele rom med fleire og vente i kø på dusj og klevask. Også det å bere med seg det du treng er ein del av den opprinnelege «pakken” å gå ein Camino. 

Herberget, Albergue Geltoki, er i 2. og 3.etasje på jernbanestasjonsbygningen.

Mange variantar herberge, det er jo litt artig og spennande. 

I morgon går eg til Markina-Xemein, vel 23 km. 

🌟🌟🌟🌟🌟

Fleire bilete frå dagens etappe:

Torsdag 6.august -26

32635 skritt

17,5 km (fratrekt det eg gjorde unna i går, med å gå gjennom heile byen til hostalet) 

Stod opp 6.30, etter ei natt med lite søvn. Kan ikkje skulde på desse kjekke ungdomane, dei stiltra seg inn etter kvart som dei kom. Ei seng stod tom, trudde ingen ville komme der. Men kl 01 dukka det opp ei asiatisk kvinne, som ikkje gjorde noko forsøk på å vere stille, og slo på lys, … i det heile tatt veldig forstyrrande og ganske irriterande 😔

Slik er det av og til! 

Åt frukost på hostalet, og eg fekk ikkje betale🙏🏻

23 grader, og fin vandring i dag, tredje dagen på Caminoen, ofte den dagen evt blemmer dukkar opp. Men eg har klart å unngå det, heldigvis, så langt. 

Vegen har vore veldig variert, mykje opp og ned, og gjennom skog og utmark, gjennom bondeland, og på ein del asfalt. 

Vi gjekk gjennom byen Orio, ein veldig fin og koseleg gammal by, som låg nede ved elva Oria. 

Dette var einaste stad med mulegheit for å sette seg ned ein stad,

Vel, det er ikkje heilt sant, undervegs dukka det opp ein hyggeleg stad der ein mann ønska velkommen og bydde på juice og kaffi, og mat om ein ønska det. Alt donativo, ein betalte det ein ville gi. Så trur alle var rause, sjølv om eg mistenkjer at juicen var kjøpt på butikken. 

Morsomt med slike stadar, men samtidig så er det litt merkeleg. 

Har no etterpå fått vite at dette var eit herberge og restaurant “The yellow Deli” driven av ei religiøs gruppe med opphav i USA på 1970-talet; “The twelve tribes”, som er sjølvstyrte religiøse samfunn, viss eg har forstått det rett.

Ankom Zarautz i 13-tida. 

25 grader.

Mange folk på vegen i dag. Blei kjent med ein inder som bur i London, vi støtte på kvarandre fleire gongar på vegen, og vi kom til Zarautz samtidig. Så då slo vi oss likegodt ned på ein restaurant vi passerte, og åt “Menú del día”. Tre rettar til 18€. 

Fantastisk mat, beste Menú del dia eg har ete på mine turar. Alt var tilberedt så fint, og alt smakte veldig godt. 

No er eg installert på eit rom med 11 andre, på Zarautz Surf House, i lag med ungdommen som er her for å surfe. 

Koseleg liten by, med flott strand. 

Lite mulegheit for klesvask dei to siste dagane. Set mi lit til at eg får vaska i Deba, dit vegen går i morgon. 

Ca 21 km. 

Eg skal stå opp tidleg, og få med meg soloppgangen. 

¡Hasta mañana! 

Dette er eit spørsmål eg har fått på nytt no. 

Har grunda på det sjølv, mellom anna når eg vandrar, og har min daglege meditasjon på vegen. 

Kvifor synst eg at dette er givande? 

Kvifor gir dette meg slik glede, sjølv om mange dagar er reine nedturen?

Kvifor valde eg å gå Camino Levante, som er rekna som den hardaste Caminoen? Ikkje fordi den er meir fysisk krevjande enn andre, sjølv om den er lang, men fordi den er så einsam. Du kan risikere å gå åleine heilt til Zamora, 800 km. 

Ein må eigentleg vere litt sprø for å gi seg i kast med denne, seier Isabella (som eg har vandra i lag med sidan Toledo) og eg til kvarandre. Og vi meiner begge at vi er litt sprø😅 

Ein må ikkje vere redd for å vere åleine, og ein må trivast med det, trivast i eige selskap på vegen og når ein kjem fram. Ete alle måltid ute åleine også. 

Eg har gjort det så ofte at eg er ikkje redd for det. 

Eg kjenner også på takksemd for at eg er fri og frank til å gjere dette, no når eg er pensjonist. Tenk å vere så heldig at eg kan dra i veg når eg sjølv vil, og ikkje ha ein jobb eg må skunde meg tilbake til. 

Min australske camino-venn, Hugh, frå Via de la Plata i fjor, kalla det å gå ein Camino – ein «mindwash»….. Det kjenner eg på er ei god beskriving. Ein tømmer hovudet, går i eigne tankar, det er ein slags kontemplasjon. Dette er både eit religiøst og eit filosofisk uttrykk. 

Eg er glad i å gå, og det må ein vere. Eg synst ikkje at det er kjedeleg, t.d.  Å GÅ ein Camino er ein fantastisk måte å sjå landet på. 

Eg går no gjennom ein del av Spania som eg aldri har vore i før. Alt innland mellom Madrid og Sierra Nevada, og aust for Via de la Plata, har eg aldri besøkt før.

Så er det ei enorm glede å møte på alle dei vennlege spanjolane (i alle fall dei fleste) som eg møter overalt. Dei er høflege, helser på alle når dei kjem inn på ein bar, t.d. Når ein møter folk på gata, helsar dei fleste “Buenos días” eller Buenas tardes” eller berre “Hola”! 

Å gå gir meg god mosjon, eg blir i god form av det, og eg stenger ikkje verda ute med å gå med øyreproppar som kan forstyrre meg, eller hindre meg i å høyre alle lydane rundt meg. 

På Caminoen er ingen dagar like. Dvs – der var nokre som likna veldig på kvarandre på dei evige slettene i Castilla La Mancha😆 

Kvar dag lever sitt eige liv. Eg går gjennom nye trakter, kjem til nye stadar. Eg skal finne eit herberge å “bu på”, eg skal kvile, tøye slitne musklar og ledd, ete, sove. Så kjem ein ny dag, og nye soloppgangar. Dag etter dag er det slik. 

Paulo Coelho seier det slik: 

«Ingen dag er den andre lik. Hver morgendag bringer sitt eget mirakel, sitt magiske øyeblikk, da gamle verdener forgår, og nye stjerner skapes» (Ved elven Piedra satt jeg og gråt») 

Så, kva er det som driv meg? 

Først og fremst er dette ei utfordring som triggar meg – å gå tvers over Spania. Det gir meg meistringskjensle kvar dag å klare ei etappe, og kvar dag komme nærare målet. Eg synst jo det ville vere litt kult å klare det, og komme fram til Santiago. Men først må eg gjere vegen dit…

Når først tanken var blitt sådd å gå Camino Levante, så kjende eg på at dette skulle eg berre gjere. 

Eg er ei rastlaus sjel, klarar ikkje vere i ro, med mindre eg har prosjekt som eg jobbar med. 

Å vandre her nede, men også elles, gir meg enorm ro i sjela. Ein kjem inn i ein slags modus, og det kjenner eg på er veldig bra for meg. 

Det er sjølve vandringa som er det beste med det heile, å gjere “sin eigen Camino”. 

Å komme fram, er veldig stort, og veldig, veldig emosjonelt. Men det er dagane undervegs eg hugsar best, og har med meg kvar dag etterpå.