Okt 9 2013

Første «skikkelege» dag på jobb………..

På jobb i dag, der eg skal jobbe saman med/og tidvis i staden for – Jessica. Her skal eg vere onsd. – fredag. Onsdagar frå 7 til 11.30, torsdagar og fredagar frå 7 til 17. Hjelpe meg, for nokre lange dagar! Måndagar og tysdagar på ein annan skule……

To skjønne, glade jenter 🙂

Eg avslutta heldigvis dagen i dag med denne gjengen. Der var det i alle fall ingen som plaga andre…….. Med den første klassen eg deltok i først dag, frå 8.25 – der var det store utfordringar i så måte! FOR ein kulturkollisjon, og for nokre disiplinære problem dei har her! Eg trur at eg kan seie at eg aldri har følt meg så mislykka som lærar nokon gang, som når eg skulle prøve å undervise den gjengen i dag! Heilt makteslaus følte eg meg, eigentleg………., grunnleggande kaos.

Læraren brukte elles halve tida inne i klasserommet, (for å prøve å disiplinere elevane? Eller for å «overleve»?) Ho brukte alltid å starte inne i klasserommet, sa ho….. PÅ timeplanen står det volleyball – heile oktober.

Øving må til…..

Og desse 11-12-åringane hadde hatt prøve i reglane i volleyball. Straffelekse for dei som ikkje gjorde det godt nok. Og når der ikkje blei ro, så heva berre læraren stemma slik at ho skulle overdøyve støyen…..

Eg må seie – at eg er temmeleg disillusjonert etter første dagen. Kva kan vesle meg gjere, når eg berre snakkar sånn halvveges bra spansk – i ein

Og her er vi, klasse 6-4.

slik samanheng…….? Jaja, vi får no sjå korleis det går, kanskje skal eg ikkje ha nokon illusjon? Hadde det ikkje vore for denne siste klassen, så hadde eg sett temmeleg mørkt på å vere 4 veker på denne skulen.

Håpar det går betre etter kvart!

Okt 8 2013

La madre de casa :)

Det er tysdag ettermiddag her i Liberia, regnet har nett begynt for dagen……og heime gjer de dokke klare til å gå til sengs. Eg har etter kvart begynt å tilpasse meg tidsforskjelen.

La mamá de casa – Hellen 🙂

Eg bur i det rosa huset, ved hotellet La Riviera, 75m meter mot nord, Liberia = adressa der eg bur. Her i Liberia har ikkje gatene namn, berre nr. 1 eller nr. 2 – i beste fall….. Og adressa til ulike hus blir knytta til spesielle bygningar i nærleiken 🙂

Her bur Hellen, og dattara Ashley. Vi er to voluntørar som bur hos henne, Sabina frå Holland, og eg. Her blir vi teke godt vare på, Hellen er ei strålande dame på 36 år, og alltid blid og hyggeleg – som alle costarikanarar.

Eg kunne ha vore mora 🙂

Hellen elskar å lage mat. Det varierer mykje kva vi får til dei ulike måltida, til frukost i dag, t.d. fekk vi pannekaker. Uvant for meg som er van med den norske frukosten. Her er det også slik at det er «husmora» som legg på tallerkenen når vi får middag.

I morgon skal eg møte på den skulen der eg skal jobbe dei fleste dagane. Det blir spennande, for

: Utsikt frå rommet mitt, første solnedgang, dei andra dagane har det regna….

her er det mykje disiplinproblem, og eg har ei kjensle av at eg blir ein slags aktivitetsleiar.

¡ Hasta pronto!

Okt 7 2013

Sundag i El Coco :)

Park langs vegen. Slik ser parakane ut her i området.

Park langs vegen. Slik ser parkane ut her i området.

I dag kjende eg behov for å sjå noko anna enn gatene i Liberia, og tok bussen til kysten av Stillehavet, til El Coco. Ein 45 minutters tur, til kr. 7. Ikkje grunna til å klage på prisen, i alle fall!

Her var veret veldig bra, klar himmel til klokka 12, deretter skya det til. Det er jo vinter her, og då er det visst slik. God plass på stranda, og det gjorde

Store bilar har dei også her….

Ein strålande dag, fekk starta på Ken Folletts «Vinter over verden, åt lunsj på ein kafè – med god oversikt over aktiviteten på strandpromenaden. Her var det skating og sykkeltriksing som var dei populære fysiske utfordringane for ungdomen i El Coco 🙂

Ein ting som undra meg – på vegen heim att – med stappfull buss og mange som måtte stå: Ikkje ein einaste som lot seg irritere! Alle like blide og vennlege!

I morgon skal eg møte alle på kontoret til Project abroad, og min superwiser Andres. Spennande!

El Coco

Nokre rikfolk finst òg…

El Coco

Kanskje monstermaster er betre?

Okt 7 2013

Byen Liberia :)

Det kan vere eit problem – ofte – at ein gjer seg nokre førestillingar om korleis

Ei «vanleg» gate i byen Liberia.

ting og stadar ser ut – før ein kjem dit. Eg skal vere ærleg å seie at eg faktisk hadde sett føre meg Liberia som ein liten og vakker by i Guanacaste i nord-øst Costa Rica. At han er liten, er korrekt, men eg vil ikkje akkurat kalle han vakker. Men han gjenspeglar at det er mykje fattigdom her, og vedlikehald er eit framandord, diverre.

Vegane og gatene er eit einaste stort lappeteppe.

Men eg tippar at eg etter kvart vil sjå at han kan også vere vakker, når eg får litt meir tid på meg 🙂 Dessutan så finst det veldig mange fine stadar her i Costa Rica!

I tillegg så er folka her – fantastiske! Utruleg vennlege, rolege og tålmodige.

Trur dette skal gå bra 🙂

Okt 5 2013

På plass i Liberia :)

Så er eg på plass i den lille byen Liberia, i nord-vest i Costa Rica, ca 45 min med buss frå kysten 🙂 60 000 innbyggarar, så det er ein liten by.

Turen i går gjekk overraskande bra, var veldig spent på flyreisa over Atlanteren frå Franfurt til Houston, Texas, sidan den skulle vare 10 t 45 min. Men servicen og måltida på Lufthansa var fortreffeleg, så alt gjekk knirkefritt.

Eg hadde problem med å førestille meg kva eg gjekk til, det gjorde det jo ekstra spennande – kva «galskap» hadde eg gitt meg ut på? Ikkje «berre» vere turist – som er så sytalaust, men arbeide – få kjenneksp til der «verkelege» livet her……. Det gjorde spenninga ekstra stor framfor turen.

Men no er eg her…….. Her er livet totalt annleis enn det eg er van med. Her er det tydeleg stor fattigdom, folk lever enkelt, men alle verkar så hyggelege og blide, og hjelpsame.

Har i dag hatt meg ein tur rundt i byen, i lag med mi vertinne, Hellen og dattera Ashley. Tenk at eg kunne gløyme å kjøpe med meg ein elektrisk adaptor på flyplassen i Houston…. Men heldigvis fekk eg tak det i her, så eg klarar meg.

Eg bur i det «rosa huset» ved hotel Riviera, – og utsikta frå rommet mitt i eine retninga er som biletet viser – gjennom myggnettingen. Tidsforskjellen er 8 timar etter Norge – men eg klarte å sove til 8 i dag, dvs til klokka 16 heime i Norge. Har ikkje gjort det sidan eg var ungdom, ha 😀 Dette trass iat ein hane i nabohuset gjorde iherdige forsøk på å få meg opp kl 4 i natt!

Hellen vil så gjerne at eg har det bra, og spør kva mat eg likar, og eg trur ho hadde laga kva det var – for at eg skulle få ha det bra. Men eg er altetande, og vil ete den maten ho serverer, costarikensk mat 😀

Her er kjeeeeeeempevarmt (eg klagar ikkje!) – og regntid, så det er lummert og skya, og regn på ettermiddagen. Eg tek det som det kjem 🙂

Ha det godt heime! KLem.

Okt 1 2013

«Pura vida»…….?

«Pura vida» er eit uttrykk som er vanleg / typisk for Costa Rica, og det

Pura Vida – Costa Rica

reflekterer deira avslappa liv, og evne til å nyte det, og vere avslappa…. Slik som det heiter i sangen: “Hakuna matata” – ikkje bekymre deg!

Dette håpar eg å lære noko av,……….å kunne klare å slappe litt meir av…. 😀 Nyte livet? Ja, skal prøve på det innimellom jobbing. Har fått klar melding om at det ikkje er ferie det eg skal vere med på. Men håpar og trur at det blir litt fritid i helgane, å kunne reise ut til kysten.

Begynner i grunnen å glede meg!

Trur dette skal bli bra 😀

Sep 30 2013

Neste stopp: Costa Rica

http://www.projects-abroad.no/_photos/_global/photo-galleries/en-uk/costa-rica/_global/large/stretching-on-sports-project.jpg

Sports-prosjekt

2 månader i Costa Rica står for døra:) Nærare bestemt reiser eg til Liberia, i den nord-vestlege delen av landet. Her skal eg delta i eit prosjekt, knytta til Project abroad.

Project abroad – Costa Rica

Eg skal arbeide som «volontør» – og jobben min blir – første månaden – å vere «gymlærar» på ein barneskule på 700 elevar mellom 6 og 13 år. Deretter blir det ein månad på skulebenken, det skal berre bli herleg å få vere elev igjen!

Bonusen for meg – i tillegg til mange opplevingar, vil vere å få skikkeleg dreisen på spansken.

Torsdag 3.oktober set eg meg på flyet vestover 🙂 GLER MEG!

Feb 6 2013

Meg…

Dette er altså meg…..

Biletet er teke på mi vandring sommaren 2023, då eg gjekk Caminoen Via de la Plata til Santiago de Compostela, i Spania, 1006km.

Ei stor oppleving. Eg elskar å gå. Det gir mi rastlause sjel ro. Så dette er ei «ferieform» som passar meg. Eg skal definitivt gå fleire lange Caminoer i Spania.

Apr 11 2012

Kva tek ein med i sekken når ein skal ut på pilgrimsvandring?

Leon – Santiago de Compostela,

2 siste vekene i juli, 2011.

Eg brukte lang tid til å førebu pakking av sekken til turen.

Målet var å få så lett sekk som mogeleg, helst rundt 7 kg…..Var det muleg….? Difor prioriterte eg å bruke litt pengar på ein god, solid og lett sekk og sovepose.

Eg kjøpte ein sekk av typen

Arcteryx Women’s Axios. Den var eg kjempefornøgd med!
I tillegg kjøpte eg den lettaste soveposen eg fann – ein dunpose, ca. 600gr.
Lakenpose i silke, nesten vektlaus, og god å ha når det var varmare netter, og det blei for varmt med soveposen.
Sko: Kva sko skulle eg velje, det var vanskeleg! Skulle eg ta mine vanlege løpe-joggesko og sandalar, eller skulle eg ta mine Gore-Tex fjelljoggesko og sandalar? Eg testa det ut på lengre turar før eg reiste nedover, og valde til slutt mine gode løpe-joggesko. Men – skulle eg ha gått på ei anna tid, hadde kanskje vasstette joggesko vore lurt! Men – i alle fall er det lurt at dei er «inngått» før turen!
Sandalar: her «landa» eg på Keen-sandalar, fantastisk gode å gå i, og lette.

Eg var svært fornøgd med vala eg gjorde av sko, og kunne variere mellom desse to para. Hadde berre eit par gnagsår i løpet av 14 dagar.

I tillegg hadde eg med eit par gode støytdempande slippersar til å bruke om kveldane – når såre føter trengde å kvile, og ingenting måtte presse på ev. gnagsår.

Klede:

Fleecegensar, ikkje av den tjukke, tunge sorten, men ein lett sportsfleece, gjerne med slike armar som kan trekkast ned over hendene, og der det er mulegheit for litt høg hals.
Tynn ulltrøye med lang arm.
Ytterjakke tok eg ikkje med. Men dersom eg skulle gå på nytt, ville eg ha teke med ein superlett/supertynn ytterjakke, for det kan blåse temmeleg friskt på fjellet i grytidlege morgontimar.
Regnjakke – tok eg ikkje med. Og dette treng ein ikkje – etter mi meining. I staden for hadde eg med ein 2-3 slike tynne regncapar som ein kan kjøpe på sportsforretning, tek lite plass, og veg lite.

Eg kjøpte regntrekk til sekken, men det angra eg på at eg tok med. Det brukte eg ikkje, for regncapen dekka sekken ved regn.

1 stk lett, romsleg, behageleg shorts med lommar – til å gå i, lett å vaske, tørkar fort.
T-skjorter: 2 til å gå i, av den lette sports-sorten som er lette å vaske, og som tørkar fort. 2 stk til å ha om kveldane, etter framkomst.
Eit skjørt + lett sommarkjole, var gode plagg etter endt gange om dagane.
Lang bukse (superlett) hadde eg med, slik eg kunne ta av beina på. Denne brukte eg berre ein kveld……
Labbar: 2-3 par gode, litt mjuke hurtigtørkande sportslabbar, og 2 par tynne – som transporterer lett sveitte. Dei tynne kan brukast innerst, viss ein har 2 par i skoa.
Undertøy, truser, BH, soltopp……
Nattkjole i silke (lett og varmande/kjølande).

Toalettsaker:

2stk handklede, slike lette av microfiber. Lurt å ha eitt av desse litt større.
Toalettveske – i gjennomsiktig plast! Det gir god oversikt over innhaldet – krem, deo, shampo, såpe, kam, tannbørste/-krem, personleg medisin,……
Gnagsårplaster, diverse saker her…
Solkrem, sollipsyl…
Lita saks/liten kniv kan vere lurt.

Andre ting:

Solbriller.
Kamera: Her kjem ein langt med mobil-kamera!
Skrivesaker, ei lita bok å skrive daglege notatar.
Ei god bok (lett).
Lita lykt / leselys – til kveldsbruk – når andre vil ha det mørkt på sovesalen…..
Klesvaskemiddel. (Sveitte, illeluktande klede på sovesalen er ei lite hyggeleg oppleving!)
Ei lita lett veske – til kveldsbruk…..
«Lomme» til pass, pengar, kort og pilgrimspass.
Reiseguide-bok – med oversikt over rutene.

Sminkesakene let eg ligge att heime. Eg måtte gå nokre runder med meg sjølv på dette, men kom til at – her kjende ingen meg, og eg skulle klare meg utan dette…… Eg sparte ein del gram på det.

Elles er det massevis av apotek langs vegen, og dei som arbeider der, er ekspertar på gnagsår!

Når eg starta dagens vandring, og hadde med meg ca ein liter vatn, så vog nok sekken mellom 8 og 9kg. Tyngre enn det bør sekken ikkje vere! Etter kvart blei sekken ein god ven, og eg merka den nesten ikkje!

Anbefalast!

GOD TUR!

Aug 8 2011

El Camino de Santiago.

: Klare for vandring.

Å gå pilgrimsvegen i nord-Spania var ein spesiell måte å vere turist på. Eg fekk sjå ein del av Spania som eg aldri ville ha sett om eg reiste med bil, t.d. Kvar dag kom vi fram til ein ny stad, alltid var det like spennande. Dagane gjekk veldig fort, og aldri var det kjedeleg.

Motivet mitt for å ta turen, var ikkje religiøst forankra. Eg hadde lyst til å prøve dette fordi eg er litt nysgjerrig og eventyrlysten, – eg likar å prøve nye ting og nye utfordringar. At det i tillegg gir aktivitet og trening, var ein bonus.

...og vi gjekk og gjekk, meir eller mindre tungt lasta....

Alt eg trengte på turen, måtte eg bere med meg. Det betydde mange runder med meg sjølv kva eg skulle ha med meg. Eg brukte ei veke på å pakke! M.a. måtte eg mentalt innstille meg på at eg skulle klare meg utan t.d. mascaraen, lebestiften og parfymen desse vekene, dersom eg ville ha ein lettare sekk å bere. Eg tenkte som så at – dei eg møter, kjenner ikkje meg, og då betyr det lite korleis eg ser ut…….. Elles kjøpte eg meg ein lett ryggsekk, 45 l, og den lettaste soveposen eg fann, 600gr. For sovepose treng ein, det er kaldt om nettene i nord-Spania, også i juli.

Vi valde å gå frå León. Distansen er om lag 300 km, noko som utgjer ca 2/5 av El Camino francés. Kvar dag stod vi opp mellom 05.45 og 06.00, starta å gå mellom 06.30 og 07.00. Mange stod opp endå tidlegare. Veldig greitt å komme i gang tidleg. Etter 1 – 2 timar stoppa vi og åt frukost på ein av dei mange kaféane undervegs. Dette var ei ideell løysing. Ved å starte tidleg, kom vi tidleg fram til neste stad, slik at vi var sikra ei seng for natta.

Gule (eller kvite) piler viste veg, nesten umogeleg å gå feil.

Vakker morgon med måneskin - rett før det blei lyst.

Med to turkameratar frå Island så kan eg seie at “Det gikk på engelsk og

Mine to turvener, Sunneva og Rannveig fra Island.

norsk”…..og spansk og islandsk…….Det blei såleis stor variasjon og god trening også på det språklege området. Vi møtte utruleg mange hyggelege folk, frå mange ulike nasjonar.

Vi gjekk gjennom den spanske landsbygda, gjennom velstelte gardstun, koselege små og større landsbyar, over fjell og vidder med flott utsikt, gjennom skogar, forbi velstelte vingardar og mais- og grønsaksåkrar. Velstelte hagar, med hortensia og fuksia – store som hekkar. Kyr, sauer og hestar på beite, som skulle det vere reklame for Freia mjølkesjokolade…….

Ville valmuer.

Ville urter langs vegen var vanleg, som peparmynte og timian, og vakre lyngplanter, revebjøller og gyvel. Også markjordbær, bringebær og bjørnebær kunne vi nyte. Dei koselege og spesielle opplevingar undervegs, var det flust av, – eller det vi kalla dagens “sjokolade”. Kva var dagens “sjokolade” i dag? spurte vi etter avslutta dag.

Velstelt overalt.

Vi møtte vennlege folk overalt, som ønska oss – ¡Buenos días! eller ¡Buen camino! Mange går vegen åleine. Spesielt mange unge jenter går åleine, og det imponerte meg – at dei torde å legge ut på ei slik vandring utan selskap. Men på caminoen er ein aldri åleine, – ein treff alltid på folk, til tider så reint for mange, spesielt dei siste 10 mila, sidan det er grensa for å få sin “compostela”. Dei ein går parallelt med, endar som regel opp på dei same overnattingsstadane, og til slutt blir ein nesten som ei “familie” – dei same folka kvar dag, og nokre blir ein kjende med etter kvart.

Unge vener på turen, to jenter som begge gjekk åleine, Paula frå Irland og Laure frå Frankrike.

Å bu på herberge i lag med unge og eldre, på store sovesalar, var også ei erfaring å ta med seg, som eg opplevde annleis no i ein alder av 55, samanlikna med ungdomsherberga då eg reiste på interrail på 70-talet. Standarden på desse herberga varierte veldig. Vi opplevde lyse, reine og trivelege herberge med nok av varmt vatn, og herberge med skitne rom og berre kaldt vatn i dusjen – og mange variantar mellom desse ytterpunkta. Men når prisen var 5€ for ei seng for natta, så var tåleevna stor…… Prisen kunne ligge på frå 3-10€, og nokre var såkalla donativos, der du valde sjølv kva du kunne betale. Eg må innrømme at vi av og til tok ein “luksusfri” frå desse sovesalane, og la oss inn på eit enkelt hostal, og betalte litt meir. Elles er der mange hotell å velje mellom dersom ein vil spandere meir for ei god natt søvn.

Skal det vere ein hekk med hortensia?

Molinaseca, ein vakker liten by undervegs.

Santiago de Compostela.

Eit stor augneblink var å komme fram til Santiago de Compostela. Byen er vakker, spesielt er gamlebyen flott, med sine trange gater, og mange koselege plazaer, der ein kan sette seg ned og studere folkelivet og nyte ein øl eller eit glas vin. Santiago = Sant Jakob, oppattkalla etter apostelen Jakob, som er gravlagd i denne byen. Ei kyrkje blei bygd over grava, og denne blei etter kvart erstatta av den katedralen som står der i dag, Santiago de Compostela-katedralen. Vi oppsøkte pilgrimskontoret ved katedralen og fekk vår “compostela”, eit brev/bevis på vår vandring. Den compostelaen eg fekk, samsvarar med motivet eg hadde for turen.

Katedralen, med sitt vakre inngangsparti.

Santiago de Compostela-katedralen

Å delta på pilgrimsmessa i katedralen i Santiago, var eit høgdepunkt. Uansett ståstad – må ein berre bli rørt av denne.

Nonna María Asunción.

Å lytte til nonna María Asunción var berre fantastisk! Hennar klokkeklare stemme gjekk rett til hjarta på oss alle. Også å få oppleve “El botafumeiro” som avslutning på messa, var eit høgdepunkt!

Å gå ein av pilgrimsrutene fram til Santiago er noko eg absolutt vil anbefale å gjere ein gong! Eg synst turen var verdt kvart steg eg tok!

Både byen Santiago de Compostela og pilgrimsvegen dit, står på UNESCO si verdsarvliste.

Vi gjekk frå León til Santiago de Compostela på 13 dagar:

Dag 1: Onsdag 13.juli: León – Hospital de Órbigo = ca. 25 km

Dag 2: Torsdag 14.juli: Hospital de Órbigo – Astorga = ca. 17km

Dag 3: Fredag 15.juli: Astorga (868moh) – Rabanal del Camino (1150moh) = 20 km

Dag 4: Laurdag 16.juli: Rabanal – Molinaseca (590) = 24,5km

Dag 5: Sundag 17.juli: Molinaseca – Cacabelos = 23,4km

Dag 6: Måndag 18.juli: Cacabelos – Vega de Valcarce = …km

Dag 7: Tysdag 19.juli: Vega de Valcarce – Ponfría = 24 km

Dag 8: Onsdag 20.juli: Ponfría – Sarria = 25km

Dag 9: Torsdag 21.juli: Sarria – Portomarín = 21,5 km.

Dag 10: Fredag 22.juli: Portomarín – Palas de Rei = 22km.

Dag 11: Laurdag 23.juli: Plas de Rei – Arzúa = 28 km.

Dag 12: Sundag 24.juli: Arzúa – O Pedrouzo = 19 km.

Dag 13: Måndag 25.juli: O Pedrouzo – Santiago de Compostela = 20km

Litt fleire glimt fra ein flott tur.

Den lille byen Rabanal.

Vakre landskap undervegs.

Over fjellet til Molinaseca.

Redigér

KariViken – reiseblogg

……..om mine ulike reiser og vandringar, og andre viktige ingrediensar i tilværet!